Język łaciński (zwykle używa się potocznej nazwy: łacina) to język wywodzący się z Lacjum, które było częścią starożytnej Italii. Był językiem, którym posługiwali się starożytni Rzymianie oraz całe Imperium Rzymskie. Stał się tam językiem urzędowym. Przez wiele wieków był praktycznie jedynym językiem o międzynarodowym charakterze. Dopiero średniowiecze i kolejne epoki przełamały jego monopolistyczna pozycję, szczególnie na gruncie literackim.
W dzisiejszych czasach języka łacińskiego nie stosuje się w normalnej mowie czy piśmie- pod tym względem język ten jest praktycznie wymarły. Jedynie na Watykanie używa się go jako języka urzędowego- język łaciński wiąże się bowiem nierozerwalnie z historią chrześcijaństwa i posiada status języka liturgicznego kościoła katolickiego, nadany mu już przez Sobór Watykański II.
Dziś łacinę poza kościołem bardzo ciężko jest usłyszeć. Jej ślady pozostały jednak szczególnie w dobytku medycyny- w końcu język łaciński przez wiele lat był językiem nauki- oraz taksonomii i różnorodnych publikacjach o charakterze naukowym. Nie używa się go jednak w celach konwersacyjnych. I chociaż w wielu szkołach nadal można uczyć się łaciny, to tylko po to, by nie mieć problemy z rozszyfrowywaniem łacińskich nazw używanych w literaturze prawniczej czy w medycynie.
to cut, hurt, wound, amputate, divide, part (en.) - seco, secui, sectum
(lac.)
haughtiness (en.) - fastus
(lac.)
to wash, clean, cleanse (en.) - abluo
(lac.)
rubbish, trash, filth, sweepings (en.) - purgamentum
(lac.)
indigence, poverty, destitution (en.) - indigentia
(lac.)
cheap, worth little (en.) - vilis
(lac.)
treachery (en.) - proditus
(lac.)
to deny, refuse (en.) - abnego
(lac.)
foolish, silly /unlucky, unpropitious (en.) - laevus levus
(lac.)
unperceived /unknown, (en.) - imperceptus
(lac.)