Język łaciński (zwykle używa się potocznej nazwy: łacina) to język wywodzący się z Lacjum, które było częścią starożytnej Italii. Był językiem, którym posługiwali się starożytni Rzymianie oraz całe Imperium Rzymskie. Stał się tam językiem urzędowym. Przez wiele wieków był praktycznie jedynym językiem o międzynarodowym charakterze. Dopiero średniowiecze i kolejne epoki przełamały jego monopolistyczna pozycję, szczególnie na gruncie literackim.
W dzisiejszych czasach języka łacińskiego nie stosuje się w normalnej mowie czy piśmie- pod tym względem język ten jest praktycznie wymarły. Jedynie na Watykanie używa się go jako języka urzędowego- język łaciński wiąże się bowiem nierozerwalnie z historią chrześcijaństwa i posiada status języka liturgicznego kościoła katolickiego, nadany mu już przez Sobór Watykański II.
Dziś łacinę poza kościołem bardzo ciężko jest usłyszeć. Jej ślady pozostały jednak szczególnie w dobytku medycyny- w końcu język łaciński przez wiele lat był językiem nauki- oraz taksonomii i różnorodnych publikacjach o charakterze naukowym. Nie używa się go jednak w celach konwersacyjnych. I chociaż w wielu szkołach nadal można uczyć się łaciny, to tylko po to, by nie mieć problemy z rozszyfrowywaniem łacińskich nazw używanych w literaturze prawniczej czy w medycynie.
to digress / change / vanish, disappear (en.) - abeo
(lac.)
to wander, deviate, escape (en.) - aberro
(lac.)
to hate, despite, hold in contempt, dislike strongly (en.) - odio
(lac.)
unwillingly, ungratefully (en.) - ingrate ingratiis ingratis
(lac.)
hollow place, cavity/ cave/ pit (en.) - caveo, cavea
(lac.)
to attack, disquiet (en.) - infesto
(lac.)
law (en.) - lex
(lac.)
massacre, bloodbath, carnage /debris (en.) - strages
(lac.)
after/ [+ subj.] because (en.) - postquam
(lac.)
silver, money (en.) - argentum
(lac.)