Język łaciński (zwykle używa się potocznej nazwy: łacina) to język wywodzący się z Lacjum, które było częścią starożytnej Italii. Był językiem, którym posługiwali się starożytni Rzymianie oraz całe Imperium Rzymskie. Stał się tam językiem urzędowym. Przez wiele wieków był praktycznie jedynym językiem o międzynarodowym charakterze. Dopiero średniowiecze i kolejne epoki przełamały jego monopolistyczna pozycję, szczególnie na gruncie literackim.
W dzisiejszych czasach języka łacińskiego nie stosuje się w normalnej mowie czy piśmie- pod tym względem język ten jest praktycznie wymarły. Jedynie na Watykanie używa się go jako języka urzędowego- język łaciński wiąże się bowiem nierozerwalnie z historią chrześcijaństwa i posiada status języka liturgicznego kościoła katolickiego, nadany mu już przez Sobór Watykański II.
Dziś łacinę poza kościołem bardzo ciężko jest usłyszeć. Jej ślady pozostały jednak szczególnie w dobytku medycyny- w końcu język łaciński przez wiele lat był językiem nauki- oraz taksonomii i różnorodnych publikacjach o charakterze naukowym. Nie używa się go jednak w celach konwersacyjnych. I chociaż w wielu szkołach nadal można uczyć się łaciny, to tylko po to, by nie mieć problemy z rozszyfrowywaniem łacińskich nazw używanych w literaturze prawniczej czy w medycynie.
to take precautions (en.) - praevideo
(lac.)
winged, with feathers (en.) - pennatus
(lac.)
saffron (en.) - crocus
(lac.)
to assign, allot, grant, hire (en.) - loco
(lac.)
advocate, pleader (en.) - causidicus
(lac.)
our ours /that old dream of OURS (en.) - noster nostri
(lac.)
to hide, conceal, cover (en.) - occulto
(lac.)
abashed (en.) - perturbatus[Adjective]
(lac.)
for the present, in present cirumstances (en.) - impraesentiarum
(lac.)
to be renowned (en.) - nominor
(lac.)